در موضوع امامت،چهار مورد اساسی است که بین شیعه و اهل سنّت در مساله امامت، سبب اختلاف گشته است .

الف: شیعه می گوید: تعیین امام مانند تعیین پیامبر حقّ خداوند است ودیگران را در این جهت هیچگونه حقّی نیست
اهل سنّت می گویند:تعیین امام با خود مردم است و خداوند در این زمینه کاره ای نیست
ب: شیعه می گوید : خدا وند علی (ع) را پس از رسول خدا (ص) برای امامت و پیشوا یی خلق تعیین نموده است
اهل سنّت میگویند: خدا کسی را برای تصدّی این منصب تعیین نکرده است
ج: شیعه میگوید : امام مانند پیا مبر معصوم می باشد
اهل سنّت می گویند : هر فردی که شهادت به یکتایی خداوند و رسالت پیامبردهد قابلیّت برای پیشوایی امّت را دارد البته با شرا ئطی که در ضمن ان شرائط ، عدالت به جای عصمت گنجانده شده است
د : شیعه می گوید : امامت ما نند نبوّت از اصول دین است
اهل سنّت می گویند: امامت از فروع دین می باشد
پس این چهار مبحث ، اساس اصلی؛ از اصول پنجگانه اعتقادی را که امامت باشد تشکیل میدهد،
و با اثبات عقیده حق در هریک ازاین چهار مورد ، اختلا فات دامنه دار مسا له امامت یکطرفی خواهد شد

بنام خدا

اعتکاف، محو خود خواهى در امواج بلند خداگرایى و خدمت‏ به امت اسلامى است.

اعتکاف، بیرون رفتن از خانه خویش و مصمم شدن بر حضور در خانه حضرت حق است.

عبادتى مستحبى و تقرب جویانه و داوطلبانه است که روزه روز سوم آن رنگ وجوب مى ‏گیرد.

اعتکاف، گریز از لذت گرایى و مهار حس خود محورى و برترى جوئى و بازگشت از قبله دنیاگرایان به سمت و سوى قلب و قبله هستى است.

خود سازى، محاسبه نفس، توبه و نیایش، نماز و تلاوت قرآن و استمداد از آستان قدس ربوبى از دیگر برکات‏ اعتکاف است. 

 اسلام، فکر جدایى از زندگى دنیا و گوشه نشینى و کناره گیرى از مردم و به تعبیر دیگر رهبانیت را باطل و ناپسند اعلام کرد، اما اعتکاف را بعنوان فرصتى براى بازگشت‏ به خویش و خداى خویش قرار داد، تا کسانى که از هیاهو و جنجال هاى زندگى مادى خسته مى ‏شوند، بتوانند چند صباحى با خداى خود خلوت کنند و جان و روح خود را با خالق هستى ارتباط دهند .اعتکاف شرایطی را فراهم می کند تا انسانها با توشه معنوى و اعتقادى راسخ و ایمان و امیدى بیشتر، به زندگى خود ادامه داده ، خود را براى صحنه‏ هاى خطر و جهاد در راه خدا آماده سازند ، همیشه با یاد خدا تلاش کنند ، خود را در محضر پروردگار ببینند ، از نافرمانى او بپرهیزند و به سوى سعادت دنیا و آخرت گام بردارند.  

بنا م خدا

یکی از اصول اجتناب ناپذیر دین اسلام مسئله امامت می باشد که درمصداق این  اصل اختلافی بین فرقه های اسلامی نمی باشدبلکه اختلاف در مفهوم آ ن میباشد.

تا کسی؛ مفهوم امامت را نفهمد یقیناً اگر وارد این جور بحثها گردد به بیراهه رفته و در بحث گم میشود لذا بناست تا مدتی در باره  یکی از واژه های مقدس در میان مسلمین بحث گردد . هرچند بطور مجمل و در حد توان این بنده ی نا چیز.

امامت در لغت ادبی بمعنای پیشوایی و در اصطلاح دین عبارتند از :ریاست عمومی بر امت در جمِع امور دین و دنیا به نیابت ازرسول خدا.

 نتیجه این تعریف این می شود که اطاعت امام در همه چیز بر همه افراد امّت واجب و ضروری میباشد همانند وجوب اطاعت از رسول خدا(ص). هر دو گروه از علمای شیعه و سنّی امامت را اینگونه معرفی کرده اند .حاصل این تعریف این است که امام انسانی است که جانشین رسول خدا بوده و از او نیابت میکند و در ریز و درشت امور دین و دنیاء، تمام امت باید از اواطاعت کنند ولی در عین حال چهار مورد اساسی است که بین شیعه و اهل سنّت در مساله امامت، سبب اختلاف گشته است .

این داستان ادامه دارد.

بنام خدا

این روزها همه بچه های شیعه در دهکده مجازی می خواهند از کلمه ای مقدس بنویسند.هرکسی به روش و سبک نوشتاری خود سعی دارد نام فاطمه را برای اهل این دنیای مجازی تعریف کند.یکی شعر،یکی قصه،یکی تصویر

همه و همه می خواهند به هر نحوی خود را در معرفی این بانوی گرامی سهیم باشند.

اما:

فضائل بانوى بزرگ اسلام:

علاقه پیامبر (ص) به فاطمه (س)

بدون تردید محبت و علاقه رسول خدا به فاطمه (س) بدون جهت و صرفا به دلیل علاقه پدر و فرزندى نبوده است،زیرا حضرت فرزندان دختر دیگر هم داشته است و از طرفى پیامبر اسلام (ص) به مقتضاى (و ما ینطق عن الهوى) بدون دلیل از کسى تعریف و مدح نمى‏کند.بنابراین معلوم مى‏شود که این دردانه پیامبر  (ص) در این مدت کوتاه عمر خود،از فضایل و کمالاتى برخوردار بوده که مورد توجه رسول خدا قرار گرفته است،تا رسول خدا آن تعابیر را درباره‏اش بیان نماید که درباره کس دیگر نفرموده است،مانند:«ان الله یرضى لرضاک و یغضب لغضبک،خداوند راضى مى‏شود به رضاى تو و غضبناک مى‏شود به غضب تو.» (1) «فاطمة بضعة منی فمن آذاها فقد آذانی،و من آذانی فقد آذى الله،فاطمه پاره تن من است پس هر کس او را اذیت کند مرا اذیت کرده و هر کس مرا اذیت کند، خدا را اذیت کرده است‏». (2) به نقل دیگرى چنین فرموده است:«و هی قلبی الذی بین جنبی، فاطمه،جان و دل من است که در سینه‏ام قرار دارد». (3)

و باز فرموده است:«و هی نور عینی و ثمرة فؤادی،او نور چشم و میوه دل من است.» (4)

فاطمه  (س) به اندازه‏اى مورد علاقه پیامبر (ص) بود که‏«ابن عمر»نقل مى‏کند:«هر گاه رسول خدا قصد سفر مى‏کرد با آخرین کسى که خداحافظى مى‏کرد فاطمه  (س)بود و به وقت‏بازگشت نخستین کسى را که به دیدارش مى‏آمد فاطمه  (س) بود. (5) تا آنجا که پیامبر (ص) به فاطمه  (س) مى‏فرمود:«فداک ابی و امی،پدر و مادرم به فداى تو.» (6)

عایشه نقل مى‏کند:ندیدم کسى را از نظر کلام و سخن به پیامبر (ص) شبیه‏تر از فاطمه علیها السلام باشد و هر وقت فاطمه بر آن حضرت وارد مى‏شد،به او مرحبا مى‏گفت و در برابرش مى‏ایستاد (و به طرفش مى‏رفت) و دست او را مى‏گرفت و مى‏بوسید و او را در جاى خودش مى‏نشانید.» (7)

عبادت فاطمه  (س)

فاطمه  (س) از عابدترین و پارساترین زنان عالمیان است.او با همه گرفتارى و مشاغلى‏که در خانه داشت،با این حال از نظر به جا آوردن واجبات و مستحبات و عبادات فردى و اجتماعى در تاریخ نمونه است.

شیخ صدوق و دیگران از امام حسن (ع)روایت مى‏کنند:«مادرم فاطمه را دیدم که در شب جمعه در محراب عبادت ایستاد و تا هنگامى که سپیده طلوع مى‏کرد،پیوسته در حال رکوع و سجود بود و شنیدم پیوسته براى مردان و زنان با ایمان دعا مى‏کرد و آنها را در دعا نام مى‏برد، ولى براى خود دعا نمى‏کرد،من گفتم:

مادر جان چرا همچنان که بر دیگران دعا مى‏کنى،براى خود دعا نمى‏کنى؟فرمود:پسرم اول همسایه بعد خانه.» (8)

حسن بصرى از بزرگان اهل سنت درباره عبادت فاطمه  (س)چنین گفته است:«ما کان فی هذه الامة اعبد من فاطمة،کانت تقوم حتى تورم قدماها،در میان این امت،عبادت کسى از فاطمه  (س)بیشتر نبود،زیرا آن قدر روى پاهاى خود در مقام عبادت مى‏ایستاد که پاهایش ورم مى‏کرد.» (9)

فاطمه،سیده زنان عالمیان

تعبیر این که فاطمه  (س) سیده زنان عالمیان است از علماى شیعه و اهل سنت از رسول خدا نقل شده است.عایشه در روایتى،آن را چنین نقل مى‏کند:«در حضور رسول خدا بودم-به هنگام بیمارى منجر به رحلت‏حضرت-که فاطمه  (س) وارد شد و قدم مى‏زد نگاه کردم دیدم مثل رسول خدا راه مى‏رود.پیامبر (ص) به او فرمود:مرحبا به دخترم فاطمه.بعد او را نشانید طرف دست راست‏خودش یا طرف دست چپ،و چیزى محرمانه به گوش او گفت که فاطمه علیها السلام گریست!بعد چیز دیگرى به او گفت.این بارفاطمه  (س) خندان شد.عایشه مى‏گوید:«از فاطمه (س)پرسیدم که پیامبر (ص) چه گفت که گریان شدى و سپس چه فرمود که خندان گشتى؟

فاطمه  (س)گفت:«من سر پیامبر را تا زمانى که زنده است فاش نمى‏کنم.»عایشه مى‏گوید: «پس از رحلت پیامبر (ص) به فاطمه  (س) گفتم:پیامبر (ص) به هنگام مرگ چه فرمود که گریستى و بعد چه گفت که خندیدى؟فاطمه گفت:پدرم فرمود:هر سال جبرئیل قرآن را یک بار بر من عرضه مى‏کرد،ولى امسال دوبار بر من عرضه کرد. گمان مى‏کنم که مرگم فرا رسیده است،من براى مرگ پدرم گریستم،بعد فرمود:اما ترضین ان تکون سیدة نساء هذه الامة او نساء العالمین؟قالت:فضحکت،آیا راضى نمى‏شوى که بهترین زنان این امت‏یا زنان عالمیان باشى؟فاطمه گفت:پس خندیدم.» (10) و نمونه این حدیث را بسیارى از علماى اهل سنت‏با اندکى تفاوت نقل کرده‏اند. (11)

عظمت فاطمه در قیامت

در روایات بسیارى از ابن عباس،ابو ایوب و ابو هریره آمده است که رسول خدا فرمود:

«اذا کان یوم القیامة وقف الخلائق بین یدى الله تعالى نادى مناد من وراء الحجاب:ایها الناس (یا معشر الخلائق) غضوا ابصارکم و نکسوا من رؤسکم فان فاطمة بنت محمد تجوز على الصراط،روز قیامت که برپا مى‏شود مردم در برابر قدرت خداى تعالى مى‏ایستند.منادى حق،از پس پرده فریاد مى‏زند:اى گروه مردم،دیدگان خود را ببندید،سرها را به زیر افکنید،زیرا فاطمه دختر محمد از صراط عبور مى‏کند.» (12) در برخى از احادیث دیگر آمده است:«فان هذه فاطمه بنت رسول الله (ص) ترید ان تمر على الصراط،فاطمه دختر رسول خدا مى‏خواهد از محشر بگذرد.» (13)

*****ادامه مطلب...